تو را قسم به پرستو قسم به مرغ هوا

تو را قسم به کبوتر به عاشق دريا

تو را قسم به قناري قسم به عشق هزار

غريق عشق تو شد دل حجاب خود بردار

تو را به جان شقايق که بي  تو بي تابم

بدون لمس نگاهت نمي‌برد خوابم

تو را قسم به همه ياس‌هاي کبود

تو را قسم به شهادت قسم به شهود

تو را به جان گل و بلبلان گلزارت

تو را به جان همه بندگان بازارت

تو را به جان حقيقت به جان مجاز

بيا که چشم همه خيره طَرف حجاز

تو را قسم به هجوم خيال سودايي

تو را قسم به همه عاشقان دريايي

تو را به شِکوه هجر و شُکوه وصال

به انگبين مي وصلت به خواب و خيال

به جان  شمع و تو را قسم به پروانه

که مرغ دلم پرکشيده از خانه

تو را قسم به خزان و به زردي پاييز

تو را قسم به نماز و به ناله ي شب خيز

تو را قسم به شقايق به خون سرخ شهيد

ز لاله هاي شهادت بده به ما تو نويد

تو را قسم به سحرهاي پرمهتاب

تو را قسم به كلام و قسم به كتاب

تو را قسم به درخت و قسم به چمن

تو را قسم به بهشت و قسم به عدن

تو را قسم به نار و قسم به نهار

تو را قسم به شتا  و قسم به بهار

تو را به شب قسم ات اي دليل جهان

به پشت ابر تا به كي شوي تو نهان

تو را قسم به قلم وقت نام خدا

تو را قسم به گذشته قسم به فرداها

تو را قسم به همه عشق‌هاي بي‌فرجام

بيا که عشق با تو سر مي‌شود انجام

تو را قسم به صبوري قسم به صبر

قسم دهم به باران قسم دهم به ابر

قسم به شعر و قسم به تنهايي

قسم به غزلها ي عشق و رويايي

قسم به عقل و قسم به احساست

قسم به مادر قسم به عباست

تو را قسم دهم اي پادشاه جهان

که شمس جان بنما پشت خود پنهان

بيا که ز هجرت خيال گشته محال

بيا که تنگي قلبم دگر گرفته مجال

بيا که چشمه ي جاري ز چشم خون بارد

بيا که شاعر هستي دل حزين دارد

                                       ولي بريم نژاد