تبليغاتX
در انتظار موعود منتظر  لوگوی حمایت از میر حسین و اعتراض نسبت به جنایات  احمدی نژاد و حامیان او
خانه | آرشیو | پست الکترونیک
دروغ می گوییــــــم
 
سلام ,
سروده  زیر رو مدتها قبل تو وبگردیهای شبانه  دیدم و چون به دلم نشست اونو ذخیره کردم , نویسنده اش هم " احساس تنهائی  " بود . اسم سراینده اش رو  نمیدونم.
 
 
فریب ما مخور آقا , دروغ می گوییـــــــــــــم 
 
به جـان حضرت زهرا (س) , دروغ می گوییــم

چه ناله ای ؟ چه فراقـی ؟ چه درد هجــــرانی ؟

نیا نیا گل طــــــاهــــــا , دروغ می گوییــــــم

تمام چشــــــم به راهی و انتظـــــــــار و فراق

و ندبـــه های فـــــــــرج را دروغ می گوییـــم

دلی که مامن دنیــــاست جـــــــای مولـا نیست

اسیـــــر شـهــــوت دنیــــا دروغ می گوییـــم

زبان سخن ز تو گوید ولـی بـــــرای مقــــــــام
 
 
به پیش چـشم خــــدا هم دروغ می گوییــــــم

کدام نالــه غـربــــت کــــدام درد فـــــــراق ؟

قســـم بــــه ام ابیـــــها دروغ می گوییـــــــم

خلاصه ای گل نرگــــس کسی به فـکرتو نیست

و مـا به وسعت دریـــــا دروغ می گوییــــــــم

مـــــــرا ببــــخش عــــزیزم که باز می گویم

نیـا نیـا گل طـــــــاهـــــــا دروغ می گوییـــم .....
 
 
 " سراینده این شعر اونطور که آقای مهدی المثنی تو نظرات گفته آقای محمد علی رحیمی هست "
 
 
 
 
|+| نوشته شده توسط سیاوش در جمعه بیست و هفتم بهمن 1385 و ساعت 13:33 | 
کوچه های بی کسی

 

 

ای بهترین دلیل تبسم , ظهور کن

فصل کبود خنده ما را , مرور کن

چرخی بزن به سمت نگاه غریب ما

از کوچه های بی کسی ما عبور کن

ما زائر تبسم بارانی توایم

ما را به حق آینه ها , خیس نور کن

ای راز سر به مهر اهورائی و  شگفت

از ذهن ما , سوال درخشان , خطور کن

ما را به التهاب معمای خود ببر

در ناگهان جلوه خود , غرق شور کن

ما را ببر به خلوت کشف و شهود خویش

ما را به راه سیر و سلوکت , غیور کن

ما بی شکیب , نور تو را آه می کشیم

یا جلوه کن , و یا دل ما را صبور کن

روح زمین کبود شب و دشنه است و ظلم

ما را برای چیدن ظلمت , جسور کن

ای آخرین تبسم  نور  محمدی (ص)

جان جهان , عدالت روشن , ظهور کن 

                                     

                                         " رضا اسماعیلی "

 

 

|+| نوشته شده توسط سیاوش در جمعه بیستم بهمن 1385 و ساعت 11:56 | 
زخم عبور

 

 

تا چند نشستیم به پشت در بسته 

وقتی که غزل نیست شفای دل خسته

ماندیم چه دلگیر و گذشتند چه دلسوز

آن سینه زنان حرمش , دسته به دسته

می گریم و می رانم از این کوچه تاریک

راهی ست به سر منزل دلهای شکسته

در روز جزا جرات برخاستنش نیست

پائی که بر آن زخم عبوری ننشسته

قسمت نشود روی مزارم بگذارند

سنگی که گل لاله بر آن نقش نبسته

 

                                 " علیرضا قزوه "

 

 

|+| نوشته شده توسط سیاوش در جمعه سیزدهم بهمن 1385 و ساعت 13:14 | 
Powered By Blogfa - Designing & Supporting Tools By WebGozar