برگرد كه ميوه هاي دين كال شدند

مردم ز بيان حرف حق لال شدند

برگرد و براي حفظ دين كاري كن

زيرا كه تمام شهر دجال شدند

                                         "   ناشناس  "

چه ميشود كه مرا غرق شعر و شور كني

زكوچه هاي نگاهم شبي عبور كني

در اين جزيره غربت چه ميشود روزي

به ذهن مبهم آئينه ها خطور كني

چه ميشود كه در اين روزهاي دلتنگي

تمام زندگيم را پر از سرور كني

تو صبح روشن عشقي چه ميشود كه شبي

در آسمان دل تيره ام ظهور كني

خدا كند كه بيائي در اين طليعه صبح

و لحظه هاي مرا غرق عشق و نور كني

                                      "  ناشناس "

تا کی به امید لحظه بودن تو               دیوانه ی عطر خوب پیراهن تو

هر هفته غروب جمعه ها دلگیرم         این دست تهی ما و این دامن تو

                                                                  "پروین خسروی"      

باراني ام ، بگذار تا از غم بگويم

از بي تو بودن هاي پرماتم بگويم

اينجا زليخاها هوس را مي پرستند

بگذار تا از پاكي مريم بگويم

بگذار تا من باشم و پائيز پائيز

از آن غروب ساكت مبهم بگويم

ميدانم اينجا عشق بازاري ندارد

ميدانم از آئينه بايد كم بگويم

سرشاد از عشق تو ام عشقي پر از درد

اي كاش ميشد از تبسم هم بگويم

                                        احمد روانشاد

یعنی امشب دل من ؛ خنده در می آید؟            گوش کن بوی قدمهای پدر می آید!

شهر از دلهره و درد به خود میپیچد                 از همه جای زمین بوی خطر می آید

پیرمردی که ز چشمش غم تلخی جاری است     داد زد آه خدا باز سحر می آید

کودکی ناله کنان باز ز مادر پرسید                   تو که گفتی پدرم رفته سفر می آید

چشمها دل نگران خیره به در می پرسند            ماه ای ماه بگو هان چه خبر !؟ می آید ؟

کوچه ها؛ منتظرو چشم  به راه اند خدا              یعنی آن صاحب شمشیر دو سر می آید ؟

باز هم عطر قدم های کسی می پیچد                یک نفر از ته کوچه به نظرمی آید

                                                                                             "خدیجه پنجی    قم "

تصور كن !

نشسته اي كنار ساحل

و به آن سوي دريا چشم دوخته اي

آخر دريا ، درياست و

آخر انتظار ، انتظار

تصور كن !

نشسته اي و انتظارش را

جرعه جرعه مي نوشي

انتظار آمدنش شوكران سرخ شيرين ،

و تو همچنان مست انتظار

تصور كن !

او مي آيد ،

و تو ديگر نيستي .........

                                                     آزاده ايزدي – شيراز

معبددلم بی تو؛ساکت است وظلمانی       ای الهه خورشیددر شبی زمستانی

ازپی ات روان کردم درغروب تنهایی      نامه های پی درپی ؛ گریه های پنهانی

لحظه ای رهایی ده ؛ ای ستاره ی قطبی     زورق وجودم را ؛ زین محیط طوفانی  

باز هم بهاری کرد ؛ آسمان چشمم را       کوچ سبز آواز سهره های زندانی

  RSS