دعا کنیم دعا تا بهار برگردد                   به لحظه های پریشان قرار برگردد

صدای طبل شقاوت به کوه می پیچد          شبانه بی خطر از ره سوار برگردد

بخوان به پاس شقایق پرنده ی آتش         که مرد تیر و کمان از شکار برگردد

مسافری که سفر را برای خود میخواست    از ازدحام سکوت و غبار برگردد

عبور بال چکاوک و طرح آبی ها               غنیمتی است اگر آشکار برگردد 

تمام باغچه ها را ستاره میکاریم               که فصل آبی دریا کنار برگردد

پرنده پر زدنش را به بال پنهان کرد         دعا کنیم دعا تا بهار برگردد 

                                        "عباس اوجی فرد  -   برازجان "

ای آنکه در نگاهت ؛جمعی ز نور داری !        کی از مسیر کوچه ؛ قصد عبور داری ؟

چشم انتظار ماندم ؛تا در شبم بتابی               ای آنکه در حجابت ؛دریای نور داری!

من غرق در گناهم ؛ کی میکنی نگاهم !         بر عکس چشمهایم ؛چشمی صبور داری

از پرده ها برون شد ؛سوز نهانی ما               کوک است ساز دلها ؛کی میل"شور" داری ؟

در خواب دیده بودم ؛یك شب فروغ رویت    کی در سرای چشمم ؛ قصد ظهور داری ؟

                                                                                "سید عباس سجادی"

علي اي هماي رحمت ؛ تو چه آيتي خدا را !       كه به ماسوا فكندي همه سايهء هما را

دل اگر خداشناسي ؛ همه در رخ علي بين          به علي شناختم من ؛ به خدا قسم ؛ خدا را

مگر اي سحاب رحمت ؛ تو بباري ارنه دوزخ       به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را

برو اي گداي مسكين در خانه علي زن              كه نگين پادشاهي دهد از كرم گدا را

به جز از علي كه گويد به پسر كه قاتل من         چو اسير توست اكنون به اسيركن مدارا ؟

به جز از علي كه آرد پسري ابوالعجايب             كه علم كند به عالم شهداي كربلا را ؟

چو به دوست عهد بندد ز ميان پاك بازان           چو علي كه ميتواند كه به سر برد وفا را ؟

نه خدا توانمش خواند ؛ نه بشر توانمش گفت       متحيرم چه نامم شه ملك لافتي را ؟

به دو چشم خون فشانم ؛ هله اي نسيم رحمت      كه زكوي او غباري به من آر توتيا را

به اميد آنكه شايد برسد به خاك پايت                چه پيامها سپردم ؛ همه سوز دل ؛ صبا را

چو توئي قضاي گردان ؛ به دعاي مستمندان         كه زجان ما بگردان ره آفت قضا را

چه زنم چو ناي هردم ؛  ز نواي شوق او دم ؟        كه لسان غيب خوش تر بنوازد اين نوا را

" همه شب در اين اميدم كه نسيم صبحگاهي        به پيام آشنائي بنوازد آشنا را "

ز نواي مرغ يا حق بشنو كه در دل شب               غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهريارا !

سلام امشب فرصت شد یه سر بیام و جلدی برم که به کارهای امشب برسم . قدر این شبهای قدر رو بدونین شاید تا شب قدر بعدی فرصت نداشته باشیم.

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

واندر آن ظلمت شب آب حياتم دادند

بيخود از شعشعه پرتو ذاتم كردند

باده از جام تجلي صفاتم دادند

چه مبارك سحري بود و چه فرخنده شبي

آن شب قدر كه اين تازه براتم دادند

بعد از اين روي من و آينه وصف جمال

كه در آنجا خبر از جلوه ذاتم دادند

من اگر كامروا گشتم و خوشدل چه عجب

مستحق بودم و اينها به زكاتم دادند

هاتف آن روز به من مژده اين دولت داد

كه بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند

اين همه شهد و شكر كز سخنم ميريزد

اجر صبريست كزآن شاخ نباتم دادند

همت حافظ و انفاس سحر خيزان بود

الا به جاده خورشید تک سوار بیا                     تو رابه حرمت چشمان انتظار بیا

تو ای مسافر سر چشمه های روشن عشق           نشسته بر دل ایینه ها غبار؛ بیا

غریب میشود ای دوست عاشقی بی تو                به کوی غربت یاران بی قرار بیا

بیا و دست دعا را پر از اجابت کن                    هزار چله نشستیم ای بهار بیا 

زبانه میکشد آتش به سینه دور از تو                  به غمگساری دلهای داغدار بیا

  RSS